Γράφει ο
Νίκος Μπογιόπουλος
Αύριο απεργούμε. Απεργούμε γιατί κατάντησαν την κοινωνία εδώ:
Απεργούμε. Γιατί οδήγησαν τον τόπο εδώ:
Απεργούμε. Γιατί έφτασαν το λαό εδώ:
Αύριο απεργούμε. Απεργούμε και κατεβαίνουμε από τις 10 το πρωί στην Ομόνοια γιατί γέμισαν με νιάτα τις ουρές της ανεργίας:
Απεργούμε. Γιατί εξευτέλισαν την ανθρώπινη ύπαρξη:
Απεργούμε. Γιατί αρνούμαστε τη «σωτηρία» τους:
Αύριο απεργούμε. Απεργούμε και διαδηλώνουμε σε όλη την Ελλάδα γιατί αρνούμαστε το «μέλλον» τους:
Αύριο απεργούμε. Απεργούμε γιατί όταν έλεγαν «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» μεθόδευαν τη χρεοκοπία εκατομμυρίων ανθρώπων του λαού. Μεθόδευαν αυτό:
Απεργούμε. Γιατί όταν έλεγαν «ΕΕ ή χάος» μεθόδευαν το ευρωενωσιακό χάος της αδιανόητης ανεργίας, των συσσιτίων, των ληγμένων τροφίμων. Μεθόδευαν αυτό:
Απεργούμε. Γιατί αυτοί που εκβίαζαν με το «ευρώ ή δραχμή» έφεραν την πλήρη... αφραγκία, το μηδενικό εισόδημα, τη φτώχεια, τη δυστυχία. Εφεραν αυτό:
Αύριο απεργούμε. Απεργούμε γιατί έχουν το θράσος να
ψηφοθηρούν (!) σε μια χώρα που την κατάντησαν το 70% του πληθυσμού της
να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και τα παιδιά της να λιποθυμούν
λόγω ασιτίας στα σχολεία. Απεργούμε γι’ αυτό:
Απεργούμε. Γιατί έχουν το θράσος να μιλούν για
«σωτηρία» αυτοί που σφαγίασαν μισθούς και συντάξεις, αυτοί που
«φυλάκισαν» δικαιώματα και «απελευθέρωσαν» τις απολύσεις. Απεργούμε γι’
αυτό:
Απεργούμε για τα μαγκάλια. Για τις αυτοκτονίες. Για τα
«success story» του καπιταλισμού των κρίσεων και της «ανάπτυξης» των 500
ευρώ βασικό. Απεργούμε γι’ αυτό:
Αύριο απεργούμε. Γιατί αυτοί που ξεκίνησαν με απειλές, όπως εκείνο το ιταμό «Μεσοπρόθεσμο ή τανκς», κατέληξαν
να φέρουν από δοτούς τραπεζίτες πρωθυπουργούς μέχρι «μαύρα» στην ΕΡΤ.
Εφεραν τη «μαυρίλα» της μετανάστευσης, της αιθαλομίχλης και της
κατάθλιψης. Εφεραν καταστολή. Εφεραν αυταρχισμό. Εφεραν τη «δημοκρατία»
των επιστρατεύσεων και των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου. Εφεραν τον
εκφασισμό. Εφεραν τη «μαυρίλα» των συνομιλητών με τον ναζισμό έως τα
έγκατα των πρωθυπουργικών γραφείων. Αύριο απεργούμε και γι’ αυτό:
Αύριο απεργούμε. Και θα
έπρεπε να απεργήσουμε. Γιατί πίνουν το αίμα του λαού. Γιατί τον
λεηλατούν. Τον πτωχεύουν. Τον συνθλίβουν. Γιατί οι λέξεις ωχριούν
μπροστά στη στυγνότητά τους. Γιατί χτίζουν...