Όταν το συμφέρον της καθαρίστριας "υπέσκαπτε" το δημόσιο συμφέρον

Με ένα σκεπτικό που θέτει το δημόσιο συμφέρον (το οποίο προφανώς υπέσκαπταν οι καθαρίστριες) πάνω από το ατομικό συμφέρον «της κάθε μιας καθαρίστριας» και με την παραδοχή πως «την οικονομική πολιτική στο τέλος- τέλος κρίνουν οι ψηφοφόροι και όχι τα πολιτικά δικαστήρια», ο Άρειος Πάγος «βάζει» στον πάγο την απόφαση – δικαίωσης του Πρωτοδικείου για τις καθαρίστριες.

Τρείς ημέρες μετά την έκδοση της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου με την οποία έγινε δεκτή η αίτηση του δημοσίου να ανασταλεί η απόφαση του Πρωτοδικείου για τις 397  καθαρίστριες, έγινε γνωστό το σκεπτικό της απόφασης, στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρεται ότι «κατά τη διάρκεια της διαθεσιμότητας οι καθαρίστριες αν και...

μη εργαζόμενες θα ελάμβαναν τα ¾ των τακτικών αποδοχών τους».

Το γενικό και ατομικό συμφέρον

Ειδική αναφορά γίνεται στην ανάγκη «διασφάλισης της συνέχειας της οικονομικής πολιτικής του κράτους κατά τη διάρκεια μιας χρονικής περιόδου με έκτακτες δημοσιονομικές δυσχέρειες εθνικού επιπέδου, η οποία  αποτελεί μείζον αγαθό, συνδεόμενο με το γενικό συμφέρον, και  σε σχέση με το ατομικό συμφέρον κάθε μιας καθαρίστριας, να διαταραχθεί η οργανική της θέση και να εξακολουθήσουν να απασχολούνται σε αυτή αμειβόμενες όπως και πριν.. Γιατί το ατομικό συμφέρον δεν μπορεί να νοείται και να λειτουργεί ανεξάρτητα προς τις εκ της εξυπηρετήσεως αυτού συνέπειες ως προς την αποτελεσματικότητα της οικονομικής πολιτικής του κράτους την οποία σε κάθε περίπτωση δεν έχουν την δυνατότητα να κρίνουν τα πολιτικά δικαστήρια από άποψη σκοπιμότητας, ει μη μόνο το εκλογικό σώμα».

Το δικαστήριο δεν πιθανολογεί επίσης  ότι υπάρχει πρόβλημα με την κατάργηση των οργανικών θέσεων των καθαριστριών η οποία «θα επέβαλε την ματαίωση της πολιτικής» της Κυβέρνησης.

Του Παναγιώτη Στάθη από capital