Ασχημα ξεκινήσαμε. Πολύ... Χειρότερα δεν θα μπορούσαμε... Και ό,τι ελπίζαμε πως η νέα προεδρία (πέμπτη; έκτη;) θα φούσκωνε το πανάκι εκείνου του τσουρούτικου γραφήματος που μοιάζει με κομμένο αυτί. Αλλά, όχι. Γίνεται να ξεφύγουμε από τα γραμμένα; Δεν γίνεται. Ούτε από τα πεπραγμένα.
Θα «πάμε σαν άλλοτε» με το δεκανίκι παρά πόδα, την τρόικα να παίζει κρυφτό στο περιστύλιο του Ζαππείου και τους τοκιστές και σουλατσαδόρους να μπαινοβγαίνουν φρουρούμενοι στα ιδιωτικά νοσηλευτήρια, την ώρα που εισαγγελείς και ανακριτές ζητάνε τα ρέστα από τα 500 εκατομμύρια του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου που έκαναν φτερά. Μαζί και το εικοσιπεντάευρω του Αδώνιδος, που...
όνειρο ήταν και πάει...
Αντ' αυτού, θεσπίστηκε το πεντάλεπτο, όπως ήδη γνωρίζετε, στα τσιγάρα αλλά όχι στα πούρα (!), για να 'ρθει το ισοδύναμο να κουμπώσει με το check in στα king size ράντσα. Και στο ατάκα το μονόευρω, για κάθε συνταγή που κατατίθεται στα φαρμακεία της επικράτειας. Και αφού κοστολογήθηκαν τα έσοδα στα εξήντα εκατομμύρια ανά έτος, ερχόμαστε οι αφελείς και αναρωτιόμαστε προς τι η πρεμούρα και τα είπα-ξείπα του υπουργού όταν μόνο από το χαράτσι ανά συνταγή υπερκαλύπτονται τα διαφυγόντα του μπες βγες και έχουμε και ρέστα για τους γιατρούς που βρίσκονται σταθερά σε παράκρουση με τα οράματα του Αδώνιδος.
Βέβαια, μπροστά στην προεδρία μας (μία είναι η προεδρία) όλα πάνε πίσω. Πού μυαλό για τους ανήμπορους, τους άνεργους, τους ανασφάλιστους, τους φουμαδόρους του στριφτού και του σέρτικου. Πού συγγνώμη και συμπάθεια για τους γονείς του άτυχου ειδικού φρουρού που καλούνται από τον ΟΠΑΔ να επιστρέψουν έντοκα τα χρήματα της τρίμηνης νοσηλείας του γιου τους -χωρίς αποτέλεσμα- σε ειδικό κέντρο αποκατάστασης του Ισραήλ... Πού η κοινωνική ευαισθησία για εκείνους που χάνουν το κεραμίδι τους, όταν 500 ψωροεκατομμύρια δίνονται χωρίς εγγυητικές σε δικά τους παιδιά (παιδιά; Που λέει ο λόγος). Μα θα τα δώσουν πίσω... Οπως τα έδωσαν και οι άλλοι. Απ' αυτό το πλευρό να κοιμάστε! Πάνε αυτά, έγιναν προσάναμμα σε τζάκια πετρόχτιστων ξενώνων, εταιρείες offshore και πράσινα συνέδρια, επαύλεις φρουρούμενες παρά θιν αλός, τζιπάρες οκτακύλινδρες και ταξίδια στη σφαίρα της απάτης.
«Σκοτώνουν την επιχειρηματικότητα» διατρανώνει από την αλλοδαπή πρώην πρόεδρος του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Μα, αγαπητέ μου, αν η επιχειρηματικότητα απαιτεί μισό δισ. για να επιβιώσει, μη σώσει και ξημερωθεί. Εκτός και αν αποφασίσεις να την κρατήσεις στη ζωή με τα δικά σου που δεν έχεις. Αλλά με τα λεφτά του κοσμάκη, τα δικά μας λεφτά, πώς έρχεσαι και κάνεις παιχνίδι και προκαλείς και από πάνω; «Στοιχειώδες Γουάτσον», που θα 'λεγε και ο Σέρλοκ Χολμς. Κοινός νους και όλα τα υπόλοιπα εκ του πονηρού.
Ομως εμείς, γεροί να 'μαστε, έχουμε την προεδρία μας. Λίγο το 'χετε για έξι μήνες να μπαινοβγαίνει η αφρόκρεμα του ευρώ και εμείς να κορδωνόμαστε σαν γύφτικο σκεπάρνι πως -θέλετε, δε θέλετε- από δω θα περάσετε και ας κάνετε πως δεν μας ξέρετε τον υπόλοιπο χρόνο. Ιδού η ευκαιρία να σας αποδείξουμε πως η Ελλάδα ξανασήκωσε κεφάλι και βγαίνει, όχι στη βίζιτα, αλλά στις αγορές! Πως όλα βαίνουν καλώς... Μπορεί κάποιοι δείκτες να ψηλοσούρνονται και να αλληθωρίζουν από την υπόταση, κάποιοι άλλοι όμως βούτηξαν στα τάρταρα, όπως ο δείκτης της ανεργίας, που κόλλησε στους πάγους της Κοινωνικής Ανταρκτικής και περιμένει τους Κινέζους να τον ξεκολλήσουν. Στα τάρταρα και ο κατώτατος βασικός και οι συντάξεις, που συντρίφτηκαν στα Βραχώδη Ορη της ύφεσης και της αδιαφορίας από εκείνους που ορκίστηκαν να μας υπηρετήσουν με το αζημίωτο και τα σκυλιά δεμένα.
Μέσα σ' αυτό το χάος, που θα περαιωθεί στις 30 Ιουνίου, ίσα ίσα για την «οικογενειακή φωτογραφία», θυμηθήκαμε μια άλλη προεδρία -έντεκα χρόνια πριν- επί ημερών του «καταλληλότερου», που μας την έδωσε κατακούτελα και μας φρικάρισε μέχρι αηδίας. Την προηγουμένη της φωτογράφισης με φόντο το ναό του Ηφαίστου, είχε συμβεί το πολύνεκρο τροχαίο στα Τέμπη με θύματα είκοσι έναν (21) μαθητές. Ηταν η 13η Απριλίου του 2003 και η Ελλάδα είχε παγώσει από τη φρίκη του αδόκητου και άγριου χαμού. Τι λογικότερο από το να ζητήσουν οι κομισάριοι να αναβληθεί η φωτογράφιση σε ένδειξη κοινωνικής αλληλεγγύης και συμμετοχής στο βαρύ πένθος. Ομως ο «προεδρεύων καταλληλότερος» είχε άλλη γνώμη. Δεν θα μου χαλάσουν το ενσταντανέ είκοσι ένας χαβαλετζήδες μαθητές που έτυχε να συναντηθούν με διερχόμενη νταλίκα που κουβαλούσε τζάμια... Ολα κι όλα. Το ραντεβού του με την Ιστορία έγινε, η φωτογραφία βγήκε και ο ίδιος κέρδισε μια θέση στο πάνθεον εκείνων που κυκλοφορούν νύχτα, καταμεσής του δρόμου, από το φόβο τζαμιών και άλλων επουράνιων αντικειμένων που πέφτουν δίχως να σε ρωτήσουν.
Των ΑΝΤΩΝΗ και ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΟΥΦΑΛΗ από enet
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου