Η βιωσιμότητα του χρέους και ο δημοσιονομικός έλεγχος είναι τα εργαλεία με τα οποία το Βερολίνο παρεμβαίνει «στα εσωτερικά των μελών της Ε.Ε., προπάντων στη νότια και στην ανατολική Ευρώπη». Τα distress funds επιπίπτουν σαν τα όρνεα επί των χρεομένων Ελλήνων, οι εγχώριοι κυβερνήτες θυσιάζουν σαν τον Καίσαρα Βοργία τους Ρεμίρο ντε Ορκο, τους ανθρώπους τους, για να δείξουν ότι αποδοκιμάζουν τις βρόμικες δουλειές τους σε μια προσπάθεια που ο Μακιαβέλι ονόμασε «πειστική άρνηση», ενώ, την ίδια στιγμή, η πολιτική...
του τρόμου επιχειρεί να εξουδετερώσει δίκην ιδεολογικού σαρίν κάθε αντίδραση των πολιτών στην άγρια λιτότητα και την ανθρωπιστική καταστροφή.
Η επιχείρηση στόμωσης της οργής μέσω του φόβου, κατά το ανάλογο των εκλογών της 17ης Ιουνίου του 2012, έχει ήδη ξεκινήσει. Ο φόβος των μεταναστών, ο φόβος της εγκληματικότητας, ο φόβος της ανεργίας, ο φόβος του λουκέτου, ο φόβος της τρομοκρατίας, της αβεβαιότητας, της αποσταθεροποίησης και της... χρεοκοπίας, ή της επιστροφής στη δραχμή, συνιστά πλέον την ουσία μιας μεταπολιτικής που «κλέβει τα μυαλά» των ανθρώπων. Κανείς δεν αναγνωρίζει τη σχετικότητα της δικής του αλήθειας, κανείς μες στην απολυτότητά του δεν αισθάνεται ένοχος, κανείς δεν αισθάνεται την ανάγκη να αποδώσει μια κάποια δικαιοσύνη στον αντίπαλο, αναγκαία προϋπόθεση για έναν μελλοντικό διάλογο. Αυτό δεν είναι πόλωση, αλλά βραχυκύκλωμα κενότητας, έκρηξη φυγής από την πραγματική πολιτική, από τις θέσεις για τα πραγματικά προβλήματα, οι οποίες είναι παγκοίνως γνωστό ότι δεν είναι ριζικά διαφορετικές. Γι' αυτό η διαφορετικότητα επιχειρείται να συσταθεί με πομπώδεις βερμπαλισμούς, κλισέ και ατάκες, ό,τι δηλαδή είναι ο λαϊκισμός. Ετσι, ο καθένας γίνεται ενσαρκωτής του απόλυτου καλού, ενώ ο άλλος μεταβάλλεται στο απόλυτο κακό. Μέσω αυτής της τακτικής, ο καθένας προσπαθεί να τρομάξει τους ψηφοφόρους του επισείοντας τα -πραγματικά ή επινοημένα- τρομοκρατικά, ψευδή ή βάρβαρα χαρακτηριστικά του άλλου. Κατ' αυτόν τον τρόπο, όμως, η πολιτική γίνεται μια μεταπολιτική, που δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική, καθώς αποσκοπεί σε μια τρομαγμένη σύμπραξη τρομαγμένων ανθρώπων. Τι προτείνουν όλοι αυτοί; Το μίσος. Ο άνεργος και ο εξαθλιωμένος θα επανασυνθέσουν τον θρυμματισμένο εαυτό τους μέσα από το μίσος, όπως ο «Ξένος» του Καμί. Το μίσος αυτό είναι ο προθάλαμος για τη Χρυσή Αυγή, την οποία κατά τα άλλα όλοι καταδικάζουν! Ο φασίστας-απόκληρος θέλει όλοι να χρεοκοπήσουν σαν κι αυτόν. Ετσι διαμορφώνονται δυο κοινωνικά στρατόπεδα: οι έχοντες εργασία και οι μη έχοντες. Ο άτυπος κοινωνικός εμφύλιος λαμβάνει ήδη χώρα.
Η πολιτική του φόβου και των εκβιασμών δεν αφορά μόνο στον τρόπο διακυβέρνησή της αλλά και στον τρόπο εξάρτησης της Ελλάδας. Ολόκληρη η ευρωπαϊκή νομισματική ένωση κυβερνάται σε περιβάλλον «κατάστασης ανάγκης», δηλαδή περιορισμού της δημοκρατίας στο όνομα της κρίσης. Η βιωσιμότητα του χρέους και ο δημοσιονομικός έλεγχος είναι τα εργαλεία με τα οποία ο «μεγάλος συνασπισμός» του Βερολίνου παρεμβαίνει «στα εσωτερικά των κρατών-μελών της Ε.Ε., προπάντων στη νότια και στην ανατολική Ευρώπη» (Neue Zuercher Zeitung am Sonntag 27/11/2011) προκειμένου να υλοποιήσει το μακροπρόθεσμο σχέδιο για μια Ευρώπη υπό γερμανική ηγεσία. «Το σχέδιο θα έρθει "σαν τον κλέφτη τη νύχτα"», σημειώνει η καθηγήτρια Γκέρτρουντ Χέλερ στο βιβλίο της για την Α. Μέρκελ, που φέρει τον τίτλο «Η Νονά» (εκδόσεις Λιβάνη)! Και η Χέλερ είναι πρώην φίλη της Γερμανίδας καγκελαρίου, στέλεχος διαφόρων χρηματοπιστωτικών ομίλων και της Deutsche Bank. Αρα, η κρίση και εκφοβισμός είναι ο νέος τρόπος για να κρατούν τα έθνη και τους λαούς στα γόνατα. Η εξάρτηση αυτή εντός της Ευρωζώνης επικρατεί της εξάρτησης από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική μαφία.
Υπ' αυτές τις συνθήκες, πώς μπορεί να αντιδράσει κανείς; Ενας αναγκαίος τρόπος είναι οι αντι-νεοφιλελεύθερες συμμαχίες εντός και εκτός της Ε.Ε., αλλά για να καταστεί ο τρόπος αυτός και ικανός απαιτεί εναλλακτικές μορφές του συλλογικού πράττειν, δηλαδή αγώνες που θα επιδιώκουν τη διαμόρφωση ενός νέου κοινωνικού υποδείγματος μέσα από την αυτοδιαχείριση, την αλληλεγγύη, το συνεταιρισμό, τη συντροφικότητα, τη φιλία και πάνω απ' όλα την αξιοπρέπεια και την άνθηση του Προσώπου. Συγχρόνως, θα μετασχηματίζουν την κοινωνική εμπειρία, αλλάζοντας τη συμβολική τάξη, τον τρόπο σκέψης και ζωής και διαμορφώνοντας κοινωνικές σχέσεις που θα αντιβαίνουν στην κυρίαρχη καπιταλιστική λογική της ύψιστης απόδοσης κέρδους και της απληστίας, του κυνισμού, του απύθμενου εγωτισμού, του κανιβαλισμού, της βάρβαρης εκμετάλλευσης των εργαζομένων και του εμφυλίου των «κάτω».
Αρα, απατείται ένα διαφορετικό περιεχόμενο, μια άλλη θεσμική οργάνωση. Γιατί όπου ο αγώνας γίνεται με τους όρους του κεφαλαίου, τότε χάνεται ακόμα κι όταν φαίνεται ότι οι εργαζόμενοι τον κερδίζουν. Το Σιάτλ, το Πόρτο Αλέγκρε, το Σύνταγμα ήταν πανηγύρια-συμβάντα των μη υποταγμένων, όπου καταδείχθηκε ότι η εξανάσταση είναι ένα συμβάν που πρέπει συνεχώς να μετατοπίζεται ως προς το κέντρο βάρους του, αλλά και διαρκώς να ανανεώνεται, δημιουργώντας νέες μορφές αγώνα, ενοφθαλμίζοντας σ' αυτόν τη συμβολική τάξη του μέλλοντος. Η αγωνιστική αυτή διαδικασία παραπέμπει στις γιορτές, όχι εκεί όπου θυσιάζεται το περίσσιο, σώζοντας από τη βία της συσσώρευσης, αλλά εκεί που η ψυχή των ανυπότακτων διονυσιάζεται από το αγωνιστικό πάθος, γυρεύοντας σε «Ψυχή βαθιά» το περίσσευμα-υστέρημα που θα δοθεί προς θυσία με αντάλλαγμα την ηδονή στη μεγάλη σμίξη με τον μεγάλο Αλλο, που είναι το Εμείς.
ΑΡΘΡΟ Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ από enet
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου