Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

Νέος «άθλος» του Ραχόι

Όταν λέμε ότι κάποιος «πατάει επί πτωμάτων» για να πετύχει τον σκοπό του θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, μεταξύ πολλών άλλων, και τον αγαπημένο μας Μαριάνο Ραχόι.

Ο Ισπανός πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του έφτασαν σε σημείο, την περασμένη εβδομάδα, να παρουσιάσουν ως «επιτυχία» τη μείωση του αριθμού των δικαιούχων στο πρόγραμμα «κοινωνικής βοήθειας» (αφορά δικαιώματα μιας θέσης σε δημόσιο γεροκομείο, βοήθειας στο σπίτι, τηλε-υποστήριξης ή επιδόματος για...
οικογενειακή φροντίδα), ενώ στην πραγματικότητα, όπως εξηγούν οι κοινωνικοί φορείς, αυτός ο αριθμός δεν μειώθηκε επειδή βρίσκονται λιγότεροι πολίτες «σε ανάγκη», αλλά επειδή «πεθαίνουν περισσότεροι άνθρωποι πριν προλάβουν να λάβουν την απαραίτητη βοήθεια»!

Σύμφωνα με την κυβερνητική εκδοχή, από τον Δεκέμβριο του 2013 έως τον Δεκέμβριο του 2014 ο αριθμός δικαιούχων μειώθηκε κατά 8.112 πολίτες ή αλλιώς κατά 1%, επειδή η οικονομία της χώρας βελτιώνεται και έτσι βελτιώνεται και η οικονομική κατάσταση των ισπανικών οικογενειών, με αποτέλεσμα λιγότεροι άνθρωποι να βρίσκονται «σε ανάγκη».

Αυτό που δεν υπολογίζουν στους αριθμούς που παρουσίασε το υπουργείο Υγείας είναι η «λίστα αναμονής» των δικαιούχων, που αγγίζει τους 148.000 πολίτες, οι οποίοι – προσέξτε – δεν είναι Ισπανοί που απλώς «έχουν κάνει αίτηση» για να αποκτήσουν πρόσβαση στο πρόγραμμα, αλλά πολίτες που έχουν ήδη πάρει το πράσινο φως και έχουν αναγνωριστεί ως δικαιούχοι (!) και οι οποίοι δεν υπολογίζονται (φυσικά) στην «τελική εξίσωση», αφού δεν παίρνουν μία.

Εν τω μεταξύ, μετά τις ανακοινώσεις των αξιωματούχων του υπουργείου Υγείας, η Ένωση των Κοινωνικών Φορέων έσπευσε να επισημάνει τα αυτονόητα, δίνοντας μια πολύ διαφορετική ερμηνεία στα αίτια που κρύβονται πίσω από την πτώση των δικαιούχων.

Σύμφωνα με την Ένωση, ο βασικός λόγος που μειώνεται ο αριθμός των δικαιούχων, αλλά και της ίδιας της λίστας αναμονής, είναι οι... θάνατοι. Όπως υποστηρίζουν, από το 2011 (που ανέλαβε ο Ραχόι) μέχρι και σήμερα έχουν πεθάνει 101.000 άνθρωποι περιμένοντας τη «βοήθεια» που – παρά το γεγονός ότι είχε εγκριθεί – δεν ήρθε ποτέ.

Από το Ποντίκι