Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Ζουν και βασιλεύουν οι «πειρατές των αγορών»

Σκηνοθετούν και κερδίζουν από την κρίση...
Θράσος, αλαζονεία, απληστία. Ισως αυτές οι τρεις «αρετές» των κορυφαίων αστέρων του χρηματοπιστωτικού συστήματος ήταν εκείνες που οδήγησαν στις ακρότητες και στην καταστροφή του 2008, τις οποίες συνεχίζουμε να πληρώνουμε και σήμερα.
   
Αυτοί οι κορυφαίοι έμειναν ατιμώρητοι όχι λόγω κάποιας αβλεψίας, αλλά μιας συνειδητής επιλογής που έκαναν οι κυβερνήσεις, αναγνωρίζοντας μ’ αυτόν τον τρόπο την αδυναμία τους να συγκρουστούν και, πολύ περισσότερο, να επιβληθούν σ’ ένα σύστημα που έγινε σταδιακά...
τις τελευταίες τρεις δεκαετίες απολύτως ανεξέλεγκτο, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια τη δημοκρατία.

Οι μεγαλοαπατεώνες της Γουόλ Στριτ συνεχίζουν την αρπακτική τους δράση από άλλα μετερίζια, έχοντας δημιουργήσει και διευθύνοντας νέες εταιρείες με άλλα ονόματα. Παράλληλα κάποιοι από τους συνεργάτες τους στο πολιτικό σύστημα, αφού έκαναν τη βρομοδουλειά αποχώρησαν, ενώ πολλοί απ’ αυτούς συνεχίζουν με το ίδιο θράσος, την ίδια αλαζονεία και την ίδια απληστία το καταστροφικό τους έργο.

Μερικοί που πέρασαν στην εφεδρεία: Μάριο Μόντι (πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας), Ρομάνο Πρόντι (πρώην πρόεδρος της Κομισιόν), Λουκάς Παπαδήμος (πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας), λόρδος Μάντελσον (πρώην επίτροπος Εμπορίου της Ε.Ε.), Αντόνιο Μπόρχες (πρώην διευθυντής για την Ευρώπη του ΔΝΤ), Πίτερ Σάδερλαντ (πρώην επίτροπος για τον Ανταγωνισμό), Οτμαρ Ισινγκ (πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της ΕΚΤ), Ρόμπερτ Ρούμπιν (πρώην υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Κλίντον ), Χένρι Πόλσον (πρώην υπουργός Οικονομικών του Τζορτζ Μπους).

Τι κοινό τούς συνδέει; Ως γνωστόν υπήρξαν όλοι τους υπάλληλοι της διαβόητης (πειρατικής) Goldman Sachs, η οποία φέρει τεράστιες ευθύνες για την κρίση των subprimes που ξέσπασε το 2008 και οδήγησε στη σημερινή κατάσταση.

Πολλοί άλλοι όμως συνεχίζουν και σήμερα την πολιτική τους καριέρα κουνώντας το δάχτυλο στους λαούς, στους οποίους επιβάλλουν προγράμματα καταστροφικής λιτότητας, προκειμένου να τους αναγκάσουν να πληρώσουν κι άλλο για τις αλητείες των «ευαγών» χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.

Για παράδειγμα, ο «φιλέλληνας» Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο οποίος κατά τη διάρκεια της πολυετούς του διακυβέρνησης στο Λουξεμβούργο μετέτρεψε τη χώρα του σε έναν από τους διασημότερους φορολογικούς παραδείσους, όπως έδειξαν πρόσφατα τα Luxleaks.

Αλλος; Ο γνωστός «σούπερ Μάριο», κατά κόσμον Μάριο Ντράγκι, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, πρώην στέλεχος και αυτός της Goldman Sachs και μάλιστα με ευρωπαϊκή δράση κατά την περίοδο που ο αμερικανικός κολοσσός αλλοίωνε τα ελληνικά στατιστικά στοιχεία, προκειμένου η Ελλάδα να μπει στο ευρώ, κερδίζοντας η εταιρεία απ’ αυτή τη συμφωνία το «λογικό» ποσό των 600 εκατομμυρίων ευρώ, όπως αποκαλύπτει ο δημοσιογράφος Μαρκ Ρος.

♦ Αναλυτικό ρεπορτάζ στην «Εφημερίδα των Συντακτών» που κυκλοφορεί σήμερα, Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου.
Τάσος Τσακίρογλου από efsyn